İncikliklərim yoxdurmu? Həm də elə çoxdur ki! Bir tərəfim alov-alov yanır hirsdən, hətta nifrət edirəm sənə. Sonra eşq və nifrətin qardaş olduğunu anlayıram. Bir-birlərini bəsləyirlər tənha gecələrdə. Kim yoxdursa yerində o biri doldurur boşluğu ürəkdə.

Səni sevməkdən heç imtina etmədim. Heçkəsə söyləmədim bəlkə amma içim-içimi yeyirdi. Susqunluğumun səbəbi isə utancımdı. Dostlarıma izah edə bilmədimsə hələ də ürəyimin adınla çarpdığını, səbəb sənsən. Özümü səni sevərkən tapdığım anlar oldu. Bu qədər zamana və yaşananlara baxmayaraq sevməkdə müqavimət göstərən könülümə çıxarıb iki güllə sıxmaq istədim. Sonra ağlımla döyüşdü ruhum: bir zamanlar sevməyə layiq gördüyün birini indi belə inkar etməyi qəbul edə bilmədim. Sənə olan sevgini ürəyimdə daşıyıb qoruya bilmək cəsarətinə sahibəm. Sən olsan da olar, olmasan da!

Güclü qadınların heç kəsə ehtiyacı olmadığı ifadəsini silib atmaq istəyirəm gözlərindən. Hər kəsin sevgi dolu bir sarılmağa ehtiyacı var. Evdəki bütün elektrik işlərini edir, pul qazanıb ayaqları üstündə dayana bilməyim tək oyanmaq istədiyim mənasını verməz ki! Lakin sən daha gücsüz bir qadın istəyirsən, bilirəm. Sənə ehtiyacı olan, altında əzilmədiyin, hətta bir az üstünlük təmin etdiyin bir qadınla xoşbəxt olursan. Məni daşımaq çətin gəlir, hiss edirəm. Haqlısan bəlkə də... Mən də kişi olsam sənin kimi hiss edərdimmi - deyə düşünürəm zaman zaman. İstəməzdim! Birinə "qadınım" deyəcəksəm onun duruşuna da heyran olardım. İndi bir adama dediyim kimi…

Heçnəyə baxmayaraq mən səni sevməkdən heç imtina etmədim. Ürəyim yanır bəzən həsrətindən, amma sovuşdururam. Hansı yara qabıq bağlamadan sağala bilər ki? Anlamaq sevmənin həqiqəti içində dayanır, mən səni anladığım qədər sevirəm. Daha önəmlisi xoşbəxt olduğunu bildiyim zaman eşqin daha çox böyüyür içimdə. Nə vaxt özünü tək hiss etsən, sevgilim, qaldır başını səmaya bax və düşün...