Daş hekayəsi

Gənc bir iş adamı yeni aldığı “Yaquar”la dar bir küçədən keçirdi. Avtomobili çox sürətlə sürürdü. Bir tərəfdən də yolun kənarlarında dayanan avtomobillər yolu ensizləşdirirdi. Ona görə də iş adamı “Yaquar”ın sürətini bir qədər azaltdı. O, həm də kiminsə qəfil avtomobilin yoluna çıxacağından ehtiyat edirdi.
Bu vaxt avtomobilə nəsə dəydi. O, əvvəlcə, kimisə vurduğunu düşündü. Ancaq avtomobilə bir daşın dəydiyini gördü. Bərk əsəbiləşmişdi. Daşı atanı görsəydi, onu əməlli-başlı əzişdirəcəkdi. Ətrafa boylandı. Daşı kiçik bir uşaq atmışdı. Arxasınca qaçıb onu tutdu, divara qısnayaraq qışqıra-qışqıra: “Sən nə etdiyini bilirsən? Bilirsən, bu maşını düzəltdirmək üçün nə qədər pul lazımdır?” - deyirdi. Uşaq peşman olmuşdu, günahkar olduğunu bilirdi. Ancaq sanki başqa çarəsi də yox idi: “Əmi, əsəbiləşmə. Başqa çarəm yox idi. Bayaqdan hansı maşına əl edirəm, saxlamır. Yaxınlıqdakı küçədə şikəst qardaşım arabasından yıxılıb, onu ayağa qaldırmağa gücüm çatmır. Mənə kömək edə bilərsən?” Bu sözləri dedikcə uşaq için-için ağlayırdı. İş adamı yerində quruyub qalmışdı. Belə bir şeylə qarşılaşacağı ağlına belə gəlmirdi. Cəld uşaq deyən tərəfə qaçdı. Yıxılan şikəst uşağı qaldırdı, cibindəki dəsmalı çıxarıb, qanayan yerlərini təmizlədi...
Qardaşının arabasını sürərək aparan uşağın arxasınca xeyli baxdı. Onlar gözdən itdikdən sonra avtomobilinin yanına qayıtdı. Artıq “Yaquar”ı sürətlə sürmürdü. Ətrafa daha diqqətlə baxırdı. Sanki hər an ondan kömək istəyəcək birinin əl işarəsini gözləyirdi. Uşağın zədələdiyi yeri isə heç vaxt təmir etdirmədi. Həmin yer ona insanların köməyə ehtiyacı olduğunu xatırladırdı...

/zaman.az/